อยากให้ลองมองให้มันลึกกว่านั้นอีกอ่ะครับ

เราจะเห็นว่า สิ่งที่พวกเราทั้งหลายเรียกว่า ทรัพย์สินทางปัญญานั้นอ่ะ แท้จริงแล้ว มันเป็นเรื่องความกลัวและเห็นแก่ตัวมากกว่าหรือเปล่าครับ

ซึ่งกลัวที่จะถูกคนอื่นมาขโมยสิ่งที่ตัวเองคิดขึ้นมา แต่ไม่เฉลี่ยวใจเลยว่า ก็สิ่งที่ตัวเองคิดขึ้นมานั้นแหละ ไม่ได้เกิดจากความคิดของเราผู้เดียว เราคิดขึ้นมาได้ก็เพราะความคิดของผู้อื่นที่คิดขึ้นมาก่อน เราก็ไปหยิบเอาของเขามาเหมือนกัน นำมาต่อยอดกัน เกิดเป็นความรู้ใหม่ แล้วคิดเอาเองว่าเป็นของตัวเอง เกิดเป็น ของกู ขึ้นมา

ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามีปัจจัยต่อกี่ล้านปัจจัยที่ช่วยให้เขาคิดขึ้นมาได้ แต่เขากลับหักหลังปัจจัยทางธรรมชาติเหล่านั้น ด้วยการเนรคุณจดลิขสิทธื๋เป็นของตัวเอง ซึ่งนั้นก็หมายความว่า เขาพยายามจะครอบครองเป็นเจ้าของความคิดนับล้านๆเซลล์เหล่านั้น เมื่อถึงคราวคนอื่นเห็นความคิดของเรา เขาก็เอาไปต่อยอดอีก ก็หาว่าเขาขโมยความคิดเราไปอีก มันจึงกลายเป็นเรื่องของการเอาเปรียบและเข้าใจผิดกันมาตลอดไงละครับ

เหมือนกับที่พระท่านว่า สิ่งที่มีการแปรปลวนเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอด สิ่งที่ไม่เที่ยงแท้นั้น ไม่มีวันครอบครองและเป็นเจ้ามันไม่ได้หรอกครับ

จึงแสดงให้เห็นชัดเลยว่า เขาไม่สามารถเป็นเจ้าของมันได้ เขาไม่สามารถครอบครองมันได้จริงๆ เนื่องจากมีผู้เอาไปดัดแปลง ก็อบปี้แก้ไขกันมากมาย

ลองคิดกันแล้วกันครับว่า การที่มาบอกว่าเป็นทรัพย์สินทางปัญญานั้น มันเป็นเรื่องของผลประโยชน์ล้วนๆหรือเปล่า หรือเป็นเพียงความโลภในการเอาตัวรอดอย่างสุดติ๋งเกินไป จนตัวเองอยู่ไม่สุข

อย่างกรณีที่เคยเกิดกับเกมส์ God of War ที่ถูกหาว่าไปขโมยความคิดเขามานั้นก็เหมือนกันครับ
กรณีอุลตร้าแมน ทั้งที่คนไทยเราก็มีส่วน แต่ญี่ปุ่นมันเอาไปทำหนัง แล้วก็จดลิขสิทธิ์เป็นของตัวเองซะงั้น

แต่ อย่างวิธีการนั่งสมาธิ จนบัดนี้ผมก็ยังไม่รู้เลยครับว่า ใครเป็นเจ้าของ
เพราะพระพุทธเจ้าท่านไม่ได้จดลิขสิทธ์ไว้ ท่านคิดขึ้นมาเพื่อมอบให้สังคมจริงๆ เพราะท่านก็อาศัยความรู้จากครูบาอาจารย์ทั้งสิ้นกว่า จะคิดขึ้นมาได้

พวกเราทั้งหลายที่พยายามจะครอบครองความคิดที่อิงอาศัยกันอยู่นั้น ถือว่าไม่ฉลาดในการดำเนินชีวิตเลยครับ
ดังนั้นใครที่คิดจะเอาผลประโยชน์เข้าตัว ก็ทำใจไว้ได้เลยว่า มันไม่ราบรื่นแน่ กลับกันถ้าปล่อยไปตามธรรมชาติ มองธรรมชาติแห่งสังคมให้ทะลุ เมื่อนั้นแหละครับ ถึงจะเรียกว่าได้กำไรจริงๆ

ที่พูดอย่างนี้ ไม่ได้หมายความว่าจะสนับสนุนให้เลิกจดลิขสิทธิ์หรอกนะครับ ในเมื่อมันมาถึงขั้นนี้แล้ว สังคมมันจึงยากที่จะเปลี่ยนแปลง เพียงแต่อยากให้รู้และยอมรับว่า โลกมันเป็นยังไง ไม่ใช่อะไรก็ ของข้าๆ ท่าเดียว

ผมก็เข้าใจครับว่าพวกคนคิดเขารู้สึกยังไง ประมาณว่า กรูคิดแทบตาย เมึงเล่นเอาไปก็อบขายดื้อเนี้ยะนะ แต่จะทำไงได้ละครับ ก็ในเมื่อ โลกมันกำหนดให้ทุกอย่างมีของคู่กัน โดยเฉพาะคำว่าจนกับรวย แท้กับก็อปปี้ื และอย่างที่ผมบอกว่าแหละครับว่า ความจนกับความรวยมันเกิดเพราะชนชั้นอำนาจเอาเปรียบชนชั้นผู้น้อยครับ เมื่อเป็นอย่างนี้ธรรมชาติมันก็เลยเล่นงานกลับด้วยการ ที่ชนชั้นอำนาจถูกชนชั้นผู้น้อยเอาเปรียบบ้าง ลดลั่นกันไปตามอัตภาพฐานะ ยังไงละครับ

ส่วนเรื่องกฏหมายก็เข้าเรื่องเดิมนั้นแหละครับ เราบัญญัติมันขึ้นมาเอง เพื่อที่จะควบคุมธรรมชาติ ซึ่งเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะควบคุมมัน เพราะธรรมชาติคือการเปลี่ยนแปลง

และเรื่องคุณค่าทางจิตใจนั้น แผ่นก็่อบก็มีคุณค่าทางจิตใจครับ ขึ้นอยู่กับว่าคนๆนั้นคิดกับมันยังไง ลองคิดถึงเด็กที่ไม่มีเกมส์เล่นดูสิ ถ้าเราเอาแผ่นเกมส์ที่ว่ากากส์ๆ ไปให้เขาเล่น เขาจะให้ความสำคัญกับมันขนาดไหน ก็คงจะมากเสียยิ่งกว่าเราซื้อแผ่นแท้ละกระมั้งคัรบ